Een stad bouwen, dan had je architecten nodig. Geschikte architecten die een hoofdstad konden bouwen bleken zeldzaam in India en uiteindelijk werd een Westerse architect met kennis over het bouwen in vreemde culturen benaderd. Albert Mayer, in samenwerking met Matthew Nowicki, was een architect die ervaring had met het bouwen in vreemde culturen en had daar een methodiek voor ontwikkeld door rekening te houden met bijvoorbeeld de topografie, de windrichting, de zonnestand en de wijze waarop Indiërs leven. Ze wisten precies wat de Indiers aanging en wat de kwaliteiten van het land waren en de wijze waarop Indiers werken en leven stond centraal hun uiteindelijke plan: het plan bevatte sectoren om in te wonen, zakencentra en basaars (nog altijd draait het grootste deel van India op een micro-economisch stelsel). Met de ervaring in Afrika wist Mayer precies hoe te bouwen in het warme klimaat.
En dan, plots overlijdt Nowicki door een vleigtuigcrash. Door de omvang van het project werd van de architecten verlangt om regelmatig in India te verblijven. Mayer had ondertussen ook al lang genoeg van de Indiase cultuur met de enorme bureaucratie, hij hield het niet uit en daarom zou Nowicki regelmatig in India verblijven. Maar nu zijn compagnon wegviel hield Mayer geen stand meer en deed in 1950 afstand van het hele plan.
het plan van Mayer, rekening houdend met allerlei lokale gegevenheden.
De Indiase overheid gaat opzoek naar een opvolger van Mayer en komt uit bij Le Corbusier. Een droom kwam uit voor de man: hij had er altijd van gedroomd om een stad te mogen ontwerpen en nu hij 63 jaar was kreeg hij die kans! Le Corbusier werd wel gevraagd om het plan van Mayer, dat goed was, verder uit te werken maar, dat kon hij niet over zijn hart verkrijgen. Binnen vier dagen had L.C. een nieuw plan op tafel en dat zou worden uitgewerkt, want hij was immer dé grote architect. In tegen stelling tot het eerder plan, zou dit plan veel rationeler worden. Functies worden – volgens modernistische traditie – gescheiden, en grote open ruimtes worden gemaakt maar, wat achteraf onmogelijk blijkt in India want open ruimtes worden direct volgebouwd. Uiteindelijk staat er een meesterwerk van modernistische architectuur in India, toch was L.C. het een en ander vergeten. Zo was hij vergeten dat het in India of extreem warm (45 graden), of extreem nat kan zijn. Door zelf te gaan experimenteren was L.C. wel tot bepaalde ingenieuze oplossingen gekomen maar, hij vertikte het om traditionele bouwmethoden of materialen toe te passen. Door het gebruik van beton in combinatie met platte daken werd het gebouw een extreem hete oven of het werd nat van binnen. Daarnaast vond L.C. het nodig de rechtszaal – in een land van ambachten – te decoreren met een aantal door hem ontworpen, immens grote wandtapijten. Nu steekt de Indiase cultuur echter zo in elkaar dat je jezelf niet als individu presenteert, met als gevolg dat de rechters zich schaamden als ze in de zaal een zitting voerden.
het rationele plan volgens Le Corbusier
Voor het gebruik van de stad werden door L.C. regels voorgeschreven, het plan zou precies volgens zijn regels geleefd worden. De arbeiders waren vergeten met als gevolg dat zij zelf hutjes gingen bouwen op de bouwplaats. Uiteindelijk werd besloten om achter hoge wanden kampen op te richten waardoor vanuit de stad deze hutjes niet te zien zouden zijn. Het inwoners aantal steeg enorme en telde op een gegeven moment 1 miljoen mensen. Het rationele, gestructureerde plan van L.C. transformeerde in een ongestructureerde, dichtbevolkte metropool.
het uiteindelijke gerealiseerde plan van Le Corbusier
