Architectural responses in tropical India – Rahul Mehrotra

In de twintigste eeuw hebben het New Delhi van Lutyens en het Chandigarh van Le Corbusier en de resultaten voor architectuur die daaruit volgden, het architectonische landschap in India gedomineerd. Le Corbusier heeft na zijn acties in India een architectonisch bewustzijn laten ontstaan dat zich vooral concentreerde in de zone van Chandigarh via Delhi en Ahmedabad naar Bombay. Deze regio wordt gekenmerkt door droogte en warmte, maar India is groot en het tweede deel van India heeft een tropisch klimaat. De moderne architectuur gemeenschap heeft nooit aandacht besteed aan dit tropische deel van India. De heruitvindingen van Le Corbusier voor een architectonische vocabulaire leende zich makkelijk voor het droge, warme klimaat, maar de tropen hebben nooit zulke geschikte, krachtige oplossingen gekregen, er heeft zelfs nooit een debat over plaatsgevonden.


Lutyens Imperial City en Le Corbusier's Chandigarh

Reacties in India
Naast dat er enorm veel klimaatverschillen in India zijn in combinatie met het reliëf en elk gebied om een eigen architectonische oplossing vraagt, lijkt onafhankelijk India altijd geobsedeerd te zijn geweest door het beeld van een pan-India identiteit. Ondanks dat de modernistische architectuur die niet geschikt is voor de tropen heeft gedomineerd, zijn er toch goede voorbeelden voor de tropen. Deze voorbeelden kenmerken zich vooral door het bewust omgaan met het klimaat. Zo wordt in de meeste voorbeelden slim gebruik gemaakt van frisse lucht door de gebouwen laten stromen. Een kritiek op de modernistische architectuur is vooral het wegwerken van allerlei traditionele elementen die India rijk is. En deze elementen zijn niet voor niets uitgevonden: ze maakten de functie van de gebouwen meer efficiënt voor het klimaat en de levensstijl van de inwoners. Een sterk element is bijvoorbeeld de veranda. In de tekst wordt verder ingegaan op bestaande gebouwen die traditie en moderniteit combineren.


Rahul Mehrotra, Goa India

Tropische stad
De veranda bestaat in India ook op stedelijk niveau in de vorm van een arcade. Deze arcade maakt het mogelijk om beschut van de zon of de hevige regenval door de stad te lopen, terwijl er ook een frisse wind door heen kan waaien. Tegelijkertijd maakt de veranda juist de Indiase cultuur – die vooral gebaseerd is op micro-economische systemen – mogelijk. Met de komst van het modernisme zijn de veranda’s en ook andere ideale elementen voor een Indiase stad grotendeels verdwenen. Daarvoor in de plaats zijn hoogbouw en op airco gedreven shopping malls ontstaan. De schrijver – een Indiaas architect – stelt mogelijkheden voor om de traditionele elementen op een hernieuwde manier in architectuur en stedenbouw toe te passen. Hij stelt dat hiertoe een nieuwe vocabulaire ontwikkeld zal moeten worden die verder gaat dan gebouw en stad beschouwd als beide individuele elementen.

Modernisme in India
Sinds het onafhankelijk worden van India kent de ‘’Moderne stijl’’ een ongekende populariteit in India. Modernisme werd gezien als een soort natuurlijke manier om uiting te geven aan een nieuw nationalisme. Historische of culturele beperkingen kende deze beweging niet en moest vooral de ‘’dynamiek van vrije mensen in een mars naar economische vooruitgang en internationale ontwerp ideeën’’ weerspiegelen. Hiermee werden regionale verschillend geneutraliseerd en werden nog slecht populaire materialen gebruikt.

Door de neutralisatie van lokale verschillen heeft het modernisme in India nooit een geschikte oplossing kunnen vinden voor het tropische deel van India. De schrijver laat aan de hand van een aantal voorbeelden zien dat het wel degelijk anders kan. Hij stelt een architectuur voor met een hernieuwde vocabulaire om, om te gaan met het tropische klimaat. Deze architectuur is in zijn geheel geschikt voor klimatologische en topografische omstandigheden. De architectuur regelt de kwaliteit van het interne klimaat door gebruik te maken van traditionele elementen als veranda’s, arcades, lamellen en brise-soleils. Ook is de ruimtelijke indeling van een gebouw verantwoordelijk voor de toevoer van frisse lucht en het wel of niet toelaten van zonlicht.